Νηφάλια αποφασιστικότητα έναντι στη λαγνεία και το φόβο του πολέμου με τη Τουρκία.

Γράφει ο 

ΗΛΙΑΣ ΚΟΥΣΚΟΥΒΕΛΗΣ*

Η επιθετική και προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας στο διεθνές σύστημα και η εχθρική ρητορική του Προέδρου της Ταγίπ Ερντογάν, αλλά και ανώτερων κυβερνητικών στελεχών, έχουν προκαλέσει ανησυχία στην Ελλάδα με δύο ερωτήματα να κυριαρχούν: το αν θα γίνει πόλεμος και το ποια πρέπει να είναι η στάση της χώρας μας απέναντι στην γείτονα.

Όσο και αν είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για το μέλλον, η απάντηση στην πρώτη ερώτηση, με βάση τα ισχύοντα σήμερα και χωρίς την επέλευση κάποιου τυχαίου ή απρόβλεπτου γεγονότος, θα πρέπει να είναι αρνητική. Και τούτο διότι η ηγεσία της Τουρκίας, ακόμη και αν επιθυμούσε τη σύγκρουση, από το μια γνωρίζει ότι θα υποστεί πολύ μεγάλο κόστος και, κυρίως, από την άλλη έχει μία σειρά προβλημάτων να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, καθώς και άλλες πολιτικές και ιδεολογικές προτεραιότητες.

Στο εσωτερικό, το πρώτο και σημαντικότερο πρόβλημά της, που ονομάζω και «αχίλλειο πτέρνα», είναι η οικονομία της, η οποία τελεί σε «υπερθέρμανση» και διαρκώς επιδεινώνεται. Το δεύτερο, γνωστό από παλιά, είναι το Κουρδικό και η δράση του PKK, το τρίτο, που φαίνεται να έχει κοπάσει, είναι η ισλαμιστική τρομοκρατία, και το τέταρτο η εσωτερική διαμάχη λόγω της εκκαθάρισης των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν. Στο εξωτερικό η Τουρκία έχει εμπλακεί στον πόλεμο της Συρίας, θεωρεί απειλή την οργάνωση και τυχόν αυτονόμηση των εκεί Κούρδων, ενώ, ασφαλώς υπάρχει και το ζήτημα του ιρακινού Κουρδιστάν.

Αυτά τα ζητήματα ή ανάγκες προσδιορίζουν τις προτεραιότητες για τον Ερντογάν, ο οποίος, επιπλέον, έχει επωμισθεί και την υλοποίηση του ιδεολογικού προτάγματος του νεο-οθωμανισμού στο εσωτερικό, με κοινωνικές εκ των άνω κατευθυνόμενες αλλαγές, αλλά κυρίως στο εξωτερικό. Πρόκειται για την ιδεολογία ανασύστασης της επιρροής της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, όπως παλαιότερα των Οθωμανών, που οδηγεί διαρκώς και ακατάπαυστα την Τουρκία σε διαμάχες με τους γείτονές της, αλλά και πιο πέρα με χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, τα κράτη της ΕΕ, ακόμη και τις ΗΠΑ, που απειλήθηκαν με «οθωμανικό χαστούκι».

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό, με τις επερχόμενες εκλογές του 2019, οδηγούν την τουρκική ηγεσία σε νευρικότητα και σε τριβές με τους περισσότερους γείτονες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Από εμάς η Τουρκία επιζητεί την ικανοποίηση περιστασιακών αιτημάτων, την επιβολή κόστους διά της φθοράς, αλλά και την επίτευξη αλλαγών σε ζητήματα που αφορούν το Αιγαίο ή άλλα, χωρίς όμως να είναι έτοιμη να υποστεί το κόστος που θα σήμαινε μία ανοιχτή σύγκρουση με την Ελλάδα. Διότι πάρα πολύ απλά, γνωρίζουν οι Τούρκοι ότι η Ελλάδα δεν είναι Αφρίν, που ακόμη και αυτό έκαναν, εναντίον ατάκτων στρατιωτικών μονάδων, πενήντα οκτώ μέρες για να ελέγξουν. Με δεδομένη την ισχύ της χώρας μας, ακόμη και σε αυτήν την δύσκολη οικονομική συγκυρία, γνωρίζει η γείτων πως το κόστος στην ξηρά, στην θάλασσα και στον αέρα θα είναι πολύ μεγάλο αν αναλάβει την οποιαδήποτε εναντίον μας προσπάθεια.

Και εμείς; Εμείς πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την απρόβλεπτη γείτονα και να την αντιμετωπίσουμε με νηφάλια αποφασιστικότητα. Τι σημαίνει όμως «νηφάλια αποφασιστικότητα»;

Σημαίνει ότι, χωρίς κατευνασμό, δεν παρασυρόμαστε από δηλώσεις του οποιουδήποτε αξιωματούχου ή από προκλήσεις και, σε κάθε περίπτωση, αντιδρούμε, μόνο εφόσον κρίνουμε ότι πρέπει, αναλογικά, προοδευτικά και κλιμακωτά. Σημαίνει ότι απαντούμε στον τόπο, στον χρόνο, με τα μέσα (πολιτικά ή οικονομικά ή στρατιωτικά ή συνδυασμό) και με τον τρόπο που εμείς διαλέγουμε, μάλιστα δε, γνωρίζοντας ότι έχουμε το πλεονέκτημα και την πρωτοβουλία στις συγκεκριμένες κινήσεις, οι οποίες θα επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Σημαίνει ότι της επιβάλλουμε κόστος διαφόρων μορφών, ξεκινώντας από τα πεδία της πολιτικής, της οικονομίας και της επικοινωνίας (εικόνας), χωρίς όμως να αποκρύπτουμε και το στρατιωτικό. Σημαίνει επίσης ότι κάθε κίνηση θα πρέπει να υπακούει σε μία επιμέρους ή γενικότερη πολιτική απέναντι στην Τουρκία, την οποία θα πρέπει να εκπονήσουμε και όλοι να συμφωνήσουμε. Διότι, για να θυμηθούμε τον Κλαούζεβιτς, ο πόλεμος και γενικότερα η χρήση των στρατιωτικών μέσων δεν είναι και δεν πρέπει να είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Σημαίνει τέλος ότι δηλοποιούμε στην αντίπαλη πλευρά την ικανότητά μας και την απόφασή μας να δράσουμε, ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας των προθέσεών μας και των ικανοτήτων μας.

Η νηφαλιότητα είναι κρίσιμη γιατί, όπως προειδοποίησε ο Θουκυδίδης, μία πολεμική σύγκρουση είναι άγνωστο το πώς θα εξελιχθεί (?δηλα γ?ρ τ? τ?ν πολέμων, 2.11). Ο ίδιος όμως υπογράμμισε ότι και η αποφασιστικότητα είναι απαραίτητη, καθώς τον όποιο επιδρομέα αποτρέπουν εκείνοι που είτε δρουν προληπτικά είτε δεν του αφήνουν καμία αμφιβολία ότι θα αντισταθούν (6.24).

*Ο Ηλίας Κουσκουβέλης είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Κοσμήτορας της Σχολής ΚΑΕΤ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και κάτοχος της «Επώνυμης Έδρας ΓΕΕΘΑ στις Στρατηγικές Σπουδές Θουκυδίδης».πηγή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«Είναι η Τουρκία ανόητε»…

Γράφει ο Θοδωρής Καρναβάς 

Όπου στον Τύπο γίνεται λόγος για την τουρκική επιθετικότητα, επαναλαμβάνεται σχεδόν πάντα η μόνιμη επωδός: Ο Ερντογάν και ο νεοοθωμανισμός του ευθύνονται. Η θέση αυτή, βεβαίως, ανταποκρίνεται στη σημερινή έξαρση, στα διακηρυγμένα, εφαρμοζόμενα σχέδια και στις αλλεπάλληλες εμπρηστικές δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας. Παρά ταύτα, αποσιωπά ότι η Τουρκία ως κράτος είναι η ρίζα της επιθετικότητας.

Είναι η άποψη αυτή λαθεμένη, γιατί υπονοεί ότι πριν από τον Ερντογάν η Τουρκία υπήρξε μια χώρα εντός του Διεθνούς Δικαίου, ή ότι έστω η επιθετικότητα και παραβατικότητά της ήταν πολύ πιο ήπιες. Και γιατί, ακόμα χειρότερα, υπονοεί ότι μια Τουρκία χωρίς τον Ερντογάν θα μπορούσε να γίνει και πάλι ένας καλός γείτονας. 

Ουδέν αναληθέστερο αυτών.

Η επιθετικότητα της Τουρκίας υπάρχει όσο υπάρχει το κράτος αυτό με οποιαδήποτε μορφή, ή ως Οθωμανική Αυτοκρατορία ή ως Τουρκική Δημοκρατία από το 1923 και μετά. Άλλοτε η επιθετικότητα είναι σε έξαρση και άλλοτε σε ύφεση, ανάλογα και με την εσωτερική κατάσταση της χώρας και τις διεθνείς συγκυρίες. Είναι, όμως, πάντα εκεί, να μας υπενθυμίζει τον εγγενή χαρακτήρα του τουρκικού κράτους. Κοινό διαχρονικό γνώρισμα από την εποχή των σουλτάνων έως την εποχή του κεμαλισμού και τώρα του νεοοθωμανισμού υπήρξε πάντα η καταπίεση των λαών στο εσωτερικό της χώρας και η τάση για επεκτατικότητα έναντι των γειτόνων της.

Επανάληψη της ιστορίας
Αναρίθμητα τα παραδείγματα μόνο τα τελευταία 100 χρόνια, ως συνέχεια της προγενέστερης Τουρκοκρατίας: Στο εσωτερικό, γενοκτονίες, εκτοπίσεις, διωγμοί και καταπίεση Αρμενίων, Αράβων, Ελλήνων, Κούρδων, Αλεβιτών και άλλων. Προπυλακισμοί, δολοφονίες, φυλακίσεις αντιφρονούντων σε λευκά κελιά και φίμωση του Τύπου.

Στο εξωτερικό, πάρανομες εισβολές, κατοχές και εποικισμοί σε Αλεξανδρέττα, Ιράκ, Συρία, Κύπρο, Κουρδιστάν. Διαρκής επιθετικότητα-παραβατικότητα σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο. Ένα κράτος δυνάστης στο εσωτερικό για τους λαούς του και τρομοκράτης στο εξωτερικό για τους γείτονές του. Το τουρκικό καθεστώς είναι επεκτατικό εξωτερικά για τον ίδιο λόγο που είναι αυταρχικό εσωτερικά.

Η Τουρκία, ως ετερογενές, πολυεθνικό κράτος, δεν έχει αναφορά ούτε στο έθνος-κράτος της νεωτερικής Δύσης, ούτε σε νεότερη πολιτική συγκρότηση μακραίωνων εθνών (Έλληνες, Κινέζοι), ούτε σε μια πολυεθνική ένωση κατά τις σύγχρονες ομοσπονδίες. Συνολικά, δεν έχει αναφορά σε βασικές αρχές οικειοθελούς πολιτικής συγκρότησης με βάση το Δίκαιο. Οι όποιοι εσωτερικοί θεσμοί του κράτους δικαίου (Δικαιοσύνη κλπ) στην πράξη δεν είναι παρά διακοσμητικοί.

Αντιθέτως, η Τουρκία, ως κράτος και ιδεολογία, είναι το διαχρονικό αποτέλεσμα βίαιου εκτουρκισμού του κράματος εθνοτήτων της Μικράς Ασίας από μια ολιγάριθμη άρχουσα τάξη. Ταυτόχρονα, η ελίτ αυτή επιτίθεται διαρκώς στα όμορα κράτη με στόχο την κατάκτησή τους. Ειδικά η εξωτερική επέκταση είναι για το ίδιο το τουρκικό καθεστώς, όπως και για κάθε αυταρχικό καθεστώς, βασικός παράγοντας αναπαραγωγής και επιβεβαίωσης της ισχύος του.

Μέσα από την κατάκτηση μεγενθύνεται οικονομικά και δυναμώνει γεωπολιτικά. Και διότι όσο επεκτείνεται στα όμορα έθνη τόσο ισχυροποιείται εσωτερικά, επειδή ενσπείρει το φόβο, που είναι συνεκτικά αναγκαίος, ελλείψει άλλων ενοποιητικών στοιχείων. Συνεπώς, είναι για την ίδια την τουρκική ελίτ ζήτημα επιβίωσης η επίδειξη πυγμής και η καταστολή εσωτερικά, όπως και ο επεκτατισμός εξωτερικά.
Απατηλή η προσδοκία μεταμόρφωσης της Τουρκίας

Τις τελευταίες δεκαετίες, με αφορμή την περιώνυμη τουρκική υποψηφιότητα ένταξης στην ΕΕ, μεγάλες προσδοκίες καλλιεργήθηκαν για την «εξημέρωση του θηρίου». Η ανάσχεση της επιθετικότητας της Τουρκίας και η συμμόρφωσή της με το Διεθνές Δίκαιο θα ακολουθούσε τον εκδημοκρατισμό της στο πλαίσιο της αναμενόμενης ευθυγράμμισής της με το λεγόμενο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Η προοπτική αυτή πλέον εξαφανίστηκε και κανείς δεν συζητά για αυτό, όπως ήταν εξάλλου λογικά αναμενόμενο.

Η προσδοκία αυτή αγνοούσε τη βασική ιστορική εμπειρία ότι ο επεκτατισμός και ο μη σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου δεν είναι κατ’ ανάγκη ασύμβατα με τα δημοκρατικά καθεστώτα, τουλάχιστον τα δυτικά-αστικά, των τελευταίων 200 χρόνων. Επιπλέον, η προσδοκία αυτή αγνοούσε το γεγονός ότι η ΕΕ ήταν πάντα περισσότερο χώρος άσκησης πολιτικής ισχύος και απλών διακηρύξεων παρά απονομής δικαίου και εφαρμογής αρχών. Οι πάμπολλες αποκλίσεις του ευρωπαϊκού κεκτημένου το αποδείχνουν.

Όμως, ακόμα κι αν υπήρχε θεωρητική βάση για την παραπάνω προσδοκία, αυτή δε θα μπορούσε ποτέ να δικαιολογηθεί για την Τουρκία. Θα αρκούσε μόνο η πρόσφατη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών Τσαβούσογλου αναφορικά με τα κριτήρια ένταξης στην ΕΕ: «Στην ουσία θα καταργήσουμε το κράτος μας, αν εφαρμόσουμε όλα όσα μας ζητούν για ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατικούς θεσμούς». Με άλλα λόγια, το τουρκικό καθεστώς δεν θα διακινδύνευε ποτέ το θεμέλιο λίθο της ύπαρξής του: την αυταρχική δεσποτεία και τον επεκτατισμό του.

Ο διαμελισμός της Τουρκίας θα απελευθέρωνε και θα οδηγούσε σε ανεξάρτητη πολιτική συγκρότηση των διαφορετικών εθνοτήτων της, που με τη σειρά της θα οδηγούσε σε ομαλές σχέσεις με τα γειτονικά τους κράτη. Αυτό είναι πιθανόν μακροπρόθεσμα, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στο Κουρδικό. Προφανώς, όμως, δεν ανήκει στη σφαίρα του εγγύς μέλλοντος και δεν εξυπηρετεί τις άμεσες ανάγκες της Ελλάδας.

Ένας επικίνδυνος μύθος
Η άποψη ότι η Τουρκία είναι επιθετική λόγω της εκάστοτε ηγεσίας της και κυρίως ότι μπορεί να αλλάξει δεν είναι σημερινή. Κάποτε έλεγαν ότι έφταιγε το κεμαλικό-στρατιωτικό κατεστημένο, όπως τώρα λένε ότι φταίνε οι νεοοθωμανοί. Είναι ένας ακόμα μύθος ισχυρής μερίδας της μεταπολιτευτικής ελληνικής ελίτ. Μιας ελίτ που έχει συστηματικά εγκαταλείψει εδώ και χρόνια τον ρόλο της πρωτοπορίας σε κάθε προσπάθεια προόδου και προστασίας της πατρίδας, προκειμένου να πρακτορεύσει εξωχώρια συμφέροντα και κατ’ αυτό τον τρόπο να μακροημερεύσει.

Πρόκειται για μύθο επικίνδυνο, διότι μας εθίζει στην ιδέα ότι η τουρκική απειλή μπορεί να είναι παροδική. Ως αποτέλεσμα, αδυνατούμε να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις και το βάθος της απειλής και να προβούμε σε σχεδιασμό και υλοποίηση ικανής αποτροπής. Είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι μυθεύματα που ματαιώνουν την αποτροπή εξέθρεψαν διαχρονικά την τουρκική επιθετικότητα. Είναι τώρα η ώρα ο μύθος αυτός να καταρριφθεί. Και να αναληφθούν άμεσα πολυεπίπεδες πρωτοβουλίες αποτροπής.πηγή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Να λέτε πια μόνο τα τυπικά ενώ κάποτε ήσασταν κολλητοί.

Φιλία. Δεσμός πανίσχυρος, κι ας μην είναι εξ αίματος, ενώνει ανθρώπους. Φιλίες που γεννήθηκαν στα σχολικά χρόνια, στο πανεπιστήμιο, στο χώρο εργασίας ή από κοινούς γνωστούς. Φιλία με την πρώτη ματιά ή γνωριμία χρόνων που έφτασε ένας καφές για να καταλάβετε πόσο ταιριάζετε τελικά. Χίλιοι διαφορετικοί τρόποι και πιθανότητες να γνωρίσεις στο πιο άσχετο μέρος και με τον πιο απίθανο τρόπο εκείνο τον άνθρωπο που έμελλε να ονομάσεις «κολλητό».  Μόνο για φιλίες μεταξύ πρώην μη μου πείτε και συγχυστώ.

Κι όπως όλα κάνουν τον κύκλο τους, έτσι και στις φιλίες κάποιες αποτυγχάνουν παταγωδώς να διατηρηθούν μέσα στο χρόνο. «Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας» λέει το τραγούδι και βρίσκεσαι καιρό μετά να μη λες ούτε «γεια» μ’ εκείνον που κάποτε ήξερε ως και τι βρακί φοράς σήμερα και που τον έπαιρνες με θράσος τέσσερις η ώρα το πρωί, έτσι, γιατί μπορούσατε.

Λόγοι; Ένα κάρο. Άνθρωποι που απομακρύνθηκαν λόγω απόστασης και δεν κατάφεραν να συντηρήσουν επαφή από μακριά. Παιδικοί φίλοι που μεγάλωσαν κι όπως εξελίχθηκαν οι προσωπικότητές τους δεν μπόρεσαν να ταιριάξουν και σαν ενήλικες. Παρέες που σκοτώθηκαν κάποιοι μεταξύ τους, ενεπλάκησαν κι οι άλλοι κι έσπασαν σε κομμάτια. Άτομα που γνώρισαν άλλες παρέες κι έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις παλιές, φίλοι που έγιναν μαλλιοκούβαρα για γκομενικά ή αυτοί που έκαναν σχέση και τους έχασε ο κόσμος. Θες κι άλλα; Άνθρωποι που απλά αποκόμιζαν οφέλη κι, όταν σταμάτησαν να έχουν την ανάγκη σου, σε χαιρέτησαν. Πισώπλατα μαχαιρώματα, θάψιμο από πίσω κι αγάπες από μπροστά, μέχρι που μαθεύτηκαν όλα και τους διαολόστειλες. Μη συνεχίσω να απαριθμώ γιατί θα γίνει το κείμενο τρίτομο βιβλίο.

Οι αληθινές φιλίες, θα μου πεις, δε χαλάνε. Κι αν κάτι χάλασε, μάλλον ήταν ελαττωματικό εξ αρχής. Ωραίες οι θεωρίες, παιδιά, να τις συζητάμε με τον καφέ, αλλά στην πράξη κάπου χωλαίνει το πράγμα κι η ζωή μας τρίβει στα μούτρα πόσο έξω πέφτουμε και πόσο οι άνθρωποι θα μας εκπλήσσουν. Κι ας αφήσουμε τους αφορισμούς στην άκρη. Το γεγονός πως μια φιλία πλέον δεν υφίσταται, δε σημαίνει πως δεν υπήρξε ποτέ. Φέρε λίγο στο μυαλό σου όσους πέρασαν απ’ τη ζωή σου. Όλοι ότι σε πούλησαν, θα ισχυριστείς; Αν ναι, τσέκαρε λιγάκι τα κριτήριά σου ή κάνε κι εσύ μια αυτοκριτική.

Η ουσία είναι η εξής: Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, μια φιλία στην οποία πίστευες έγινε σμπαράλια. Μας παίρνει μπάλα η ζωή, φίλε, η ρουτίνα, η σχέση, η δουλειά κι όλα αυτά τα νόστιμα προβλήματα που προκύπτουν ανά καιρούς. Χρόνος, υπομονή και διάθεση όλο και σε μικρότερο βαθμό. Ώσπου, φτάνει μια στιγμή που δεν έχεις ιδέα τι να κάνει στη ζωή του ο πρώην φίλος. Μαθαίνεις νέα του από κοινούς γνωστούς ή απ’ το facebook –αν δε γίνατε τόσο μύλος που να μπλοκαριστήκατε από παντού– κι αν τον πετύχεις τυχαία κάπου, η αμηχανία χτυπάει κόκκινο.

Πόσο θλιβερή σκηνή, αλήθεια. Να μην ξέρεις πώς περνάει εκείνος που κάποτε ξοδεύατε 24ωρα μαζί, να μην έχεις τι να συζητήσετε. Τα τυπικά «Τι κάνεις» που λες και με τον περιπτερά, τα ψεύτικα «Να κανονίσουμε κάνα καφέ, χαθήκαμε». Κάποτε γνωρίζατε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ο ένας για τον άλλο και καταλήξατε δυο γνωστοί που δεν έχουν τι να πουν.

Ποτέ δεν κανονίζεται αυτός ο καφές, όλοι το ξέρουν αυτό. Και ποιος ο λόγος, δηλαδή. Στο όνομα του παλιού, καλού καιρού; Χάθηκαν οι στιγμές, χαθήκατε κι εσείς. Έχασες το φιλαράκι σου και μαζί με αυτό, τις κοινές σας αναμνήσεις κι ένα κομμάτι του παρελθόντος σου. Κι αυτό πονάει, γαμώτο. Ένα «Ρε, πώς γίναμε έτσι;» μέσα στο μυαλό σου κι ας ξέρεις πολύ καλά και το πώς και το γιατί και το ότι η φιλία σας έληξε κι όλα τα υπόλοιπα είναι θλιβερά απομεινάρια. Κι ας μην επιθυμείτε να ξαναγίνετε όπως παλιά κι ας μην είναι κι εφικτό, δεν πονάνε λιγότερο οι αναμνήσεις.

Όταν ο καιρός περάσει, όταν ξεπεραστεί το όποιο θέμα σας διέλυσε, τα καλά μένουν, τα όμορφα θα αναπολήσεις πρώτα. Αν χωρίσατε πορείες γιατί κάποιος απ’ τους δύο φέρθηκε πούστικα κι όχι επειδή απλά μαλακιστήκατε, εκ των υστέρων θα το θυμηθείς και θα φτύσεις τον κόρφο σου που γλίτωσες. Οι πρώτες εικόνες είναι οι ωραίες αναμνήσεις. Τα μυστικά που μοιραστήκατε, οι τρέλες που κάνατε, οι στιγμές που στηρίξατε ο ένας τον άλλο κι όλα αυτά που σου έλειψαν απ’ τον παλιόφιλο.

Χαθήκατε. Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, οι συμπεριφορές δεν αλλάζουν κι οι επιλογές καθορίζουν το μέλλον. Χαθήκατε και δε θα ξαναβρεθείτε, το ξέρετε και δεν το θέλετε, κιόλας. Προχωρήσατε μπροστά και χώρια κι ας παν’ στην ευχή τα περασμένα. Δεν έχει νόημα να τα αναμασάς, κακό σε σένα κάνεις. Σκάστε ένα νοσταλγικό χαμόγελο για εκείνες τις πέντε-δέκα όμορφες στιγμές, σεβαστείτε το κοινό παρελθόν σας και συνεχίστε ο καθένας το δρόμο του.πηγή

Συντάκτης: Κατερίνα Δούκα
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Στο τρένο της ζωής, χωράνε λίγοι και καλοί. Οι πολλοί κάνουν θόρυβο.

Ξεκινάει η ζωή σου και αρχίζεις να μετράς τους ανθρώπους δίπλα σου.

Συνήθως είστε αρκετοί στο ίδιο βαγόνι.

Και αρχίζει το ταξίδι σας.

Συνταξιδιώτες που αποκαλούνται φίλοι, γνωστοί, συμμαθητές, γείτονες, κολλητοί.

Και πέφτεις στην παγίδα να νομίζεις ότι η ζωή σου είναι πολύ γεμάτη με τόσους ανθρώπους να σε πλαισιώνουν.

Συνεχίζεται η ζωή σου, αρχίζεις να μεγαλώνεις και αλλάζουν οι προτεραιότητές σου.

Βλέπεις ότι σιγά σιγά αρχίζει να αδειάζει το βαγόνι με τους συνοδοιπόρους σου.

Κάποιους τους έδιωξες και κάποιοι αποχώρησαν οικειοθελώς.

Όχι, μην στεναχωριέσαι.

Δεν θα σε λογοκρίνουν όλοι αυτοί, πιθανότατα ούτε και εσύ.

Απλά έτσι είναι τα πράγματα στην ζωή.

Δεν ταιριάζουμε με όλους, αποδέξου το.

Έχουμε άλλους ηθικούς κανόνες, πρέπει και θέλω.

Συνεχίζεις λοιπόν το ταξίδι σου χωρίς να ξέρεις ότι στο βαγόνι σου προμηνύονται εκπλήξεις.

Αποφασίζεις λίγο να σταματήσεις τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις των δικών σου ανθρώπων.

Επιλέγεις να σταματήσεις να κάνεις έναν μικρό απολογισμό και ανεφοδιασμό των καυσίμων σου.

Σταματάς για λίγο την αμαξοστοιχία της ζωής σου.

Θεωρείς πως ακόμα έχουν μείνει αρκετοί και δεν σε επηρεάζουν οι αποχωρήσεις τους.

Ξανα ξεκινάς και  αντιλαμβάνεσαι ότι οι θέσεις δίπλα σου ολοένα και αδειάζουν.

Μα στην συνέχεια της διαδρομής προστίθενται μερικοί.

Όχι πολλοί.

Ελάχιστοι.

Μόλις κατάλαβες ότι κατέβηκαν από το βαγόνι όλοι αυτοί που πίστευες  ότι δεν θα φύγουν ποτέ και έδωσαν την θέση τους σε όλους αυτούς που δεν πίστευες ποτέ ότι θα σε ακολουθήσουν.

Κοιτάζεις τους συνταξιδιώτες σου και σκέφτεσαι πόσοι λίγοι μείνατε και πόσοι από αυτούς είναι υποψήφιοι προς αποχώρηση.

Νιώθεις αρχικά πανικό.

Νομίζεις ότι τους έδιωξε η δική σου συμπεριφορά.

Θεωρείς πως έκανες λάθος.

Μα που πήγαν όλοι αυτοί, αναρωτιέσαι.

Ρίχνεις κλεφτές και γρήγορες ματιές γύρω σου.

Λίγοι έμειναν, το ξέρω.

Ησύχασε όμως.

Δεν φταις εσύ.

Κανένας δεν φταίει.

Διαφορετικές προσωπικότητες, χαρακτήρες και αντιλήψεις.

Διαφορετική ματιά στην ζωή.

Άλλες οπτικές γωνίες.

Συνεχίζεις με αυτούς τους λίγους που απέμειναν.

Αυτοί που δεν παραιτούνται από τους αγώνες που δώσατε ή που θα δώσετε παρέα στο μέλλον.

Μετρημένοι στα δάχτυλα οι δικοί σου άνθρωποι.

Αφουγκράζεσαι την αύρα τους.

Αισθητή και η παρουσία τους και η απουσία τους.

Χαμογελάς πλέον αφού έχεις αντιληφθεί ποιοι από όλους αυτούς κατέληξαν να είναι η «οικογένειά» σου.

Σταμάτησες να φοβάσαι αν αδειάσει κι άλλο το βαγόνι σου.

Και αν ξεκίνησες με πολλούς και κατέληξες με ελάχιστους να είσαι ευτυχής.

Λίγοι και καλοί.

Οι πολλοί κάνουν θόρυβο, μάτια μου.πηγή

Μαρίσα Παππά

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η αγιοποίηση του Μητσοτάκη.

Του Αντώνη Ματζάρη

Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ ανόητος αγνοώντας το «ο αποθανών δεδικαίοται» θέλω να γράψω ότι το ίδιο ανόητοι είναι και όσοι έχουν αποδυθεί στην αγιοποίηση του Μητσοτάκη.

Τι σπουδαίος δημοκράτης ήταν:

Ενώ ψήφισε κατά δήλωσή του «εναντίον του βασιλέως» έπρεπε λέει, να τον αφήσουν να κάνει καμπάνια υπέρ του στο δημοψήφισμα. Το πόσο ενάντιος στη βασιλεία ήταν φάνηκε όταν επέτρεψε, όντας πρωθυπουργός, στον τέως βασιλέα να κλέψει με κοντέινερς πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία του κράτους από το Τατόι και από το γεγονός ότι από ευγνωμοσύνη παρέστη στην κηδεία του ο τέως έστω και υποβασταζόμενος.

Και τι σόι δημοκράτης ήταν ο άνθρωπος που πέραν από κάθε έννοια δημοκρατικού ήθους πρωτοστάτησε στην αποστασία το 1965 ενάντια στο νόμιμα εκλεγμένο πρωθυπουργό εκμαυλίζοντας συνειδήσεις, ευτελίζοντας το κοινοβούλιο σύμφωνα με τα κελεύσματα του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, και οδηγώντας τη χώρα στη δικτατορία;

Πόσο σεβότανε την αξιοκρατία

Είναι η μόνη οικογένεια που επί τέσσερεις γενιές εμπλέκεται στα πολιτικά πράγματα της χώρας είναι η πλήρης έκφραση του νεποτισμού, με παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα, ανήψια βαφτιστήρια να έχουν αγγιστρωθεί στο σώμα της Ελλάδας και φυσικά πλουτίζοντας.

Πόσο μεγαλόψυχος ήταν

Σε αυτούς έστω και πολιτικά αντίπαλους εφόσον εξυπηρετούσαν τα προσωπικά του πολιτικά σχέδια. Το πόσο μικρόψυχος φάνηκε στον Ανδ. Παπανδρέου στήνοντας το Ειδικό Δικαστήριο με μάρτυρες όπως ό Μανούσος, που βλέπανε τις κούτες Πάμπερς γεμάτες πεντοχίλιαρα κανείς δεν αναφέρεται.

Αλήθεια θυμάται κανείς την κηδεία του Κ. Στεφανόπουλου του επί 10 χρόνια Προέδρου της Δημοκρατίας αυτού του ευπατρίδη ή τα μέλη της οικογένειάς του.

Κάντε σύγκριση με την κηδεία του Μητσοτάκη και της οικογένειάς του.

Ο Στεφανόπουλος όμως δεν καταδεχόταν να έχει εγκάθετους για να προσπαθήσουν να τον αγιοποιήσουν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο άνθρωπος που έχει μπέσα σε κοιτάζει περήφανα στα μάτια.!!

Η μπέσα δεν έχει ηλικία, δεν έχει φύλο και δεν έχει θρησκεία.

Δεν έχει καμιά σημασία ποιος είσαι, πόσων χρονών είσαι, πού δουλεύεις και πόσα πτυχία έχεις. Δεν έχει  καμιά σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα. Ούτε το πόσες φορές έχεις πληγωθεί, πόσες φορές σε έχει γονατίσει η ζωή και σε ποιον Θεό πιστεύεις.

Ο άνθρωπος που έχει μπέσα σε κοιτάζει στα μάτια όταν σου μιλά, σου σφίγγει δυνατά το χέρι όταν σε χαιρετά και τα λόγια του είναι ξεκάθαρα και σταράτα. Για τον μπεσαλή, ο άνθρωπος έχει ανάστημα και ψυχή και ξέρει πως πρέπει να τα σεβαστεί και τα δυο.

Ο άνθρωπος που έχει μπέσα σέβεται τη γυναίκα, ανεξάρτητα από τον ρόλο που εκείνη παίζει στη ζωή του. Κι ο σεβασμός αυτός έχει να κάνει με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει. Δεν την παραμυθιάζει, αλλά είναι από την αρχή ξεκάθαρος μαζί της για τα συναισθήματά του. Δεν την προσβάλλει επειδή εκείνη φαίνεται «λίγη» στα δικά του μάτια. Δεν της πουλά ξεφτισμένο έρωτα για να τη ρίξει στο κρεβάτι.

Ο άνθρωπος που έχει μπέσα, ακολουθεί το δικό του μονοπάτι με το κεφάλι ψηλά και τη συνείδησή του καθαρή. Έχει δίπλα του ανθρώπους που τον αγαπούν, τον εκτιμούν και τον εμπιστεύονται. Μπορείς να στηριχτείς πάνω του, χωρίς να φοβάσαι ότι θα σου ζητήσει ανταλλάγματα. Γιατί ξέρεις ότι η ανθρωπιά του δεν κρατά ζυγαριές με συναισθηματικά ή υλικά ζύγια.

Ακόμα κι αν διαψευστεί, ακόμα κι αν η μπέσα του θεωρηθεί αδυναμία, δε θα απαρνηθεί τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους άλλους. Γιατί ο δικός του είναι ο μόνος τρόπος που ξέρει. Έτσι μεγάλωσε. Έτσι έμαθε να πορεύεται στη ζωή του. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμή του. Το να αρνείται να χάσει στο παζάρι των ανθρώπινων αδυναμιών τις δικές του αξίες. Το να κρατά ψηλά την αξιοπρέπεια και την τιμή του.

Ο άνθρωπος που έχει μπέσα μπορεί να είναι άντρας ή γυναίκα. Κι ας είναι ο όρος του «μπεσαλή» καταγεγραμμένος στο μυαλό μας ως γένους αρσενικού. Υπάρχουν, επίσης, γυναίκες που είναι ξεκάθαρες στο τι θέλουν και δεν ξεπουλούν την αξιοπρέπειά τους. Δε νιαουρίζουν ναζιάρικα και αγωνίζονται με τους αντρίκιους ώμους τους για να σταθούν όρθιες. Είναι γυναίκες που έχασαν την καρδιά τους, αλλά δε μίσησαν τον κόσμο.

Είναι γυναίκες που μπορείς να εμπιστευτείς τον  λόγο τους και τα αισθήματά τους. Είναι γυναίκες που ξέρουν να κρατούν σφιχτά το χέρι που αναζητά παρηγοριά μέσα στο δικό τους. Είναι εκεί όταν τις χρειαστείς κι αποχωρούν αθόρυβα όταν η ανθρωπιά τους έχει πετύχει τη γιατρειά της.

Οι άνθρωποι που έχουν μπέσα είναι ξεχωριστοί. Και είναι τιμή σου να έχεις έναν τέτοιον άνθρωπο στον κύκλο των φίλων σου. Και είναι μαγκιά σου να έχεις έναν τέτοιον άνθρωπο στο πλευρό σου. Αρκεί να σταθείς τυχερός και να βρεθεί στο δρόμο σου… κι εσύ να είσαι έτοιμος να τον αναγνωρίσεις.πηγή

Της Γεωργίας Ανδριώτου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Εμείς είμαστε ο ΠΑΟΚ.

Εμείς δεν ανεβήκαμε σε καμία αερογέφυρα και δεν πλακωθήκαμε με κανέναν.

Εμείς δεν μαχαιρώσαμε κανέναν «εχθρό» επειδή δεν έχουμε εχθρούς.

Εμείς δεν κρατούσαμε στυλιάρια, σουγιάδες ή σίδερα.

Εμείς ταξιδέψαμε από κάθε γωνιά της Γης για να φωνάξουμε ΠΑΟΚ.

Εμείς ξυπνήσαμε από τα ξημερώματα για το λειψό μεροκάματο της εβδομάδας που δουλεύτηκε για να βγει το ταξίδι.

Εμείς καβαλήσαμε πούλμαν, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, καράβια, με το σφίξιμο στο στομάχι απλώς να φτάσουμε στο μετακινούμενο σπίτι μας, στην ασπρόμαυρη κερκίδα που μια φορά στα τόσα χρόνια της τυχαίνει κι ένας τελικός.

Εμείς αφήσαμε παιδιά και άρρωστες μάνες σε συγγενείς και φίλους, δίνοντας οδηγίες για γάλα, φαγητό και φάρμακα από το τηλέφωνο, προσπαθώντας να συνεννοηθούμε κάτω από τα Παοκολέ.

Εμείς από τη θέση μας δεν είδαμε κανένα πέναλτι που δε μας έδωσε και δε θα γκρινιάξουμε για κάτι που δεν είδαμε ζωντανά μπροστά στα μάτια μας και δεν είδαμε κανένα οφσάιντ που δε σήκωσε και δε θα γκρινιάξουμε για κάτι που δεν είδαμε μπροστά στα μάτια μας την ώρα του ματς.

Εμείς αφήσαμε τα λαρύγγια μας σουβενίρ στα τσιμέντα του Βόλου, να μας θυμούνται για πάντα.

Εμείς κοιτούσαμε απαθείς τους παρείσακτους συμπλεγματικούς με τις χαλασμένες λίμπιντο που δεν τους καυλώνει ο έρωτας αλλά το αίμα των άλλων και μας κρατούσαν ομήρους επί ώρα, ξεκινώντας το γλέντι μόλις τελείωσε το δικό τους.

Εμείς καθηλώσαμε και βουλώσαμε τους απέναντι από τη μέση του ματς, παραδίδοντας άλλο ένα δωρεάν μάθημα ασταμάτητου ξεσηκωμού και λατρείας.

Εμείς γεμίσαμε κάθε διαθέσιμο εκατοστό του χώρου που μας αναλογούσε, επειδή πάντα το γεμίζουμε και πάντα θα το γεμίζουμε και άμα μας έδιναν τα εκατοντάδες άδεια καρεκλάκια τους οι απέναντι θα τα γεμίζαμε κι αυτά.

Εμείς κλαίγαμε επί ώρες από τα δακρυγόνα των θωρακισμένων ανίκανων.

Εμείς χάναμε την ανάσα μας κάθε τρία λεπτά από τη φωνή που δεν έβγαινε άλλο και πάλι τη βρίσκαμε και συνεχίζαμε μέχρι να λήξει το ματς.

Εμείς φωνάξαμε όσους ύμνους για τον ΠΑΟΚ προλάβαμε σε τρεις ώρες και σιωπήσαμε όταν κάποιοι αποφάσισαν να μας ντροπιάσουν.

Εμείς μπήκαμε στο γήπεδο για τον ΠΑΟΚ, μείναμε στο γήπεδο για τον ΠΑΟΚ, φύγαμε από το γήπεδο για να ξαναπάμε όταν θα παίζει ο ΠΑΟΚ και το γεγονός πως στο τέλος πήραμε κι ένα Κύπελλο απλώς έκανε πιο όμορφη την επιστροφή.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 μαχαιροβγάλτες.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 πουθενάδες που εμφανίζονται σε κάθε τελικό με προσκλήσεις.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 που το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να χώσουν τη μούρη τους στις φωτογραφίες της απονομής.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 που σχολίαζαν στα social media την ώρα του ματς χτενίζοντας με τα χέρια τα μαλλιά τους για να ποστάρουν σέλφι με τον φωτεινό πίνακα.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 κομπλεξικοί που χαίρονταν επειδή θα την πουν στους αλλόθρησκους κολλητούς τους.

Εμείς χαιρόμασταν επειδή κέρδισε ο ΠΑΟΚ.

Εμείς σηκώσαμε το κεφάλι στον ουρανό με τη λήξη χαμογελώντας.

Εμείς είμαστε τα δέκα χιλιάδες κύτταρα του ΠΑΟΚ που βρεθήκαμε  στον πέμπτο νικηφόρο τελικό της ιστορίας μας και μια χούφτα άκυροι μαζί με τα συνήθη παράσιτα δεν πρόκειται να μας χαλάσουν την καρδιά. Εμείς έχουμε ζήσει τον πιο σπαρακτικό πόνο παρακολουθώντας επί δεκαετίες τα βασανιστήρια στο χορτάρι και ξέρουμε τι θα πει έγκλημα και ξεχωρίζουμε το λάθος από την εντολή για το λάθος. Εμείς, παλιοί και νέοι, γκριζομάλληδες και πιτσιρικάδες, γυναίκες και άντρες, έχουμε τόσο μεγάλα παπάρια που μπορούμε να κάνουμε απευθείας σύνδεση την προπαγάνδα αυτών που έχουν μάθει μια ζωή να μας βλέπουν πεσμένους σπαρταρώντας από την απόγνωση και τώρα δεν μπορούν να μας συνηθίσουν όρθιους.

Εμείς κερδίσαμε άλλη μια μάχη. Η ομάδα μας κέρδισε τη μάχη στο χόρτο. Οι άλλες, παράλληλες μάχες τριγύρω μας, με τα μαχαίρια, τα στυλιάρια και τα κινητά είναι από άλλο σύμπαν και δε θα σκύψουμε το κεφάλι να κοιτάξουμε τόσο χαμηλά στη λάσπη όπου διεξάγονται.

Εμείς είμαστε ο ΠΑΟΚ.πηγή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι καλοί άνθρωποι κάνουν την κάθε στιγμή πιο όμορφη

Σε μία κοινωνία που η αδιαφορία αποτελεί πρωταρχικό χαρακτηριστικό της, οι καλοί άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά και που ξεχωρίζουν μες στο πλήθος. Αν είναι άγνωστοι θα βάλεις τα δυνατά σου για να μπουν στη ζωή σου με τον οποιονδήποτε τρόπο. Αν απ’ την άλλη, είναι δικοί σου θα κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις ακριβώς στη θέση στην οποία βρίσκονται. Να μην κάνουν ρούπι μακριά σου.

Όχι, δεν είναι απ’ αυτούς που πασχίζουν να φανούν καλοί. Άλλωστε το «φαίνεσθαι» δεν ταιριάζει με τη φιλοσοφία της ζωής τους. Ως εκ τούτου, βασικό στοιχείο του χαρακτήρα τους είναι η αυθεντικότητα. Δεν ξέρουν τι θα πει δόλος ούτε τρέφονται απ’ το κράξιμο σε οτιδήποτε κινείται. Αντιθέτως, κάνουν πάντα focus στα θετικά στοιχεία των γύρω τους. Ακόμα κι όταν τα αρνητικά είναι, σχεδόν, εξώφθαλμα. Δεν υποβιβάζουν και δεν υποτιμούν κανέναν, κι αυτό όχι λόγω καλών τρόπων ούτε επειδή θέλουν να τα ‘χουν καλά με όλους. Η αιτία είναι πολύ πιο απλή: αυτό τους βγαίνει.

Συνήθως τους αναγνωρίζεις απ’ την πρώτη στιγμή που θα τους κοιτάξεις. Απ’ τη λάμψη στα μάτια τους και τη ζεστασιά στο χαμόγελό τους. Στο βλέμμα τους δεν υπάρχει κακία ή φθόνος, παρά μόνο ευγένεια. Οι κινήσεις τους δεν είναι σε καμία περίπτωση κατευθυνόμενες. Δρούν αυθόρμητα, χωρίς να κάνουν την παραμικρή, δεύτερη σκέψη. Είναι κάτι σαν τη χαραμάδα φωτός που διαλύει το σκοτάδι, κι αν μη τι άλλο δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Είναι εκεί για να σου υπενθυμίζουν πως έχεις δίκιο που πιστεύεις στην ύπαρξη αυτών των ατόμων. Ουσιαστικά αποτελούν την απτή απόδειξη αυτού του πιστεύω.

Σου κράτησαν το χέρι όταν το χρειάστηκες, κι ας σε είδαν πρώτη φορά πέντε λεπτά νωρίτερα. Δε γύρισαν το κεφάλι αδιάφορα, αλλά έτρεξαν να βοηθήσουν. Μ’ όποιον τρόπο μπορούσαν. Και δίνουν. Πολλά και παντού. Όχι μόνο σ’ εκείνους που αγαπάνε. Κι αν τύχει να πετύχεις κάποιον, δεν τον ξεχνάς ποτέ. Θυμάσαι, έστω μετά από χρόνια, και την παραμικρή λεπτομέρεια του προσώπου του. Απ’ την άλλη, δε θα μπορούσες να κάνεις κι αλλιώς, δε σε κοιτάνε κάθε μέρα άγνωστα μάτια γεμάτα ανησυχία.

Σε βοήθησαν να μεταφέρεις τις βαλίτσες σου όταν έβλεπαν πως κόντευες να πέσεις κάτω απ’ το βάρος ή έκαναν χώρο στην ομπρέλα τους την ημέρα που πετούσε καρέκλες κι εσύ είχες ξεχάσει τη δική σου. Ναι, είναι αυτά τα τόσο μικρά και παράλληλα σημαντικά πράγματα που σ’ αγγίζουν.

Η θετική τους ενέργεια μεταδίδεται, αυτομάτως, σ’ όποιον βρίσκεται κοντά τους. Είναι ικανοί να σε κάνουν ν’ αλλάξεις κοσμοθεωρία και νοοτροπία. Σου αλλάζουν τη διάθεση και σ’ απαλλάσσουν από κάθε είδους ματαιοδοξία και κυνικότητα. Χρωματίζουν κάθε γκρίζα πτυχή της ζωής σου απλά και μόνο μ’ ένα χαμόγελο -το οποίο ξέρεις πως σίγουρα είναι αληθινό- , ένα αστείο ή μία καλημέρα. Ταυτόχρονα, είναι κι ειλικρινείς, αλλά η διαφορά είναι πως η ειλικρίνειά τους δεν πληγώνει, μόνο εκτιμάται. Κι αυτό επειδή έχουν βρει τον τρόπο να δρουν, μονίμως, καλοπροαίρετα.

Όλα αυτά τους κάνουν ερωτεύσιμους. Γοητεύουν με το βάθος και την καθαρότητα της ψυχής τους, αφοπλίζουν με τις ματιές τους, ζεσταίνουν με τα λόγια τους. Η καλοσύνη τους είναι το δυνατό σημείο τους. Το πλεονέκτημά τους που κανένα άλλο δεν το ξεπερνάει. Αυτή η αύρα που κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί.

Οι καλοί άνθρωποι κάνουν την κάθε στιγμή πιο όμορφη, πιο γεμάτη. Βγάζουν απ’ τον καθένα τον καλύτερό του εαυτό. Κι όσο συνηθισμένο και ν’ ακουστεί, μπορούν κι αλλάζουν τον κόσμο. Και τον κάνουν καλύτερο. Μέρα με τη μέρα.

Της Χρύσας Τικοπούλου πηγή 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ήρθες να μου θυμίσεις πως αυτό που είμαι αξίζει να ανθίσει

Όταν μπήκες στη ζωή μου, δεν ήταν άνοιξη. Έμοιαζε όμως!

Η καρδιά μου,μεταμορφώθηκε σ’ένα ανθισμένο κήπο.
Με μαργαρίτες, με τριαντάφυλλα κόκκινα,άσπρα,ροζ, ολοζώντανα και δέντρα καταπράσινα,αμυγδαλιές ανθισμένες, μέλισσες και πεταλούδες με χρώματα που έμοιαζαν μ’αυτά της καρδιάς μου.

Μ’έκανες να φτερουγίζω και ‘γω, σαν μια μικρή όμορφη πεταλούδα.Άνοιξαν και τα δικά μου φτερά κι αποφάσισαν να γνωρίσουν καινούριους κόσμους, με πρώτο απ’όλους, τον δικό σου.
Ένα κόσμο, που όσο τον γνώριζα, τον αγαπούσα πιο πολύ.Μου έδειξες πτυχές του εαυτού σου, που δεν είχαν αγγίξει πολλοί.Έκανα το ίδιο κι όντως…Η συνάντηση των δυο αυτών κόσμων δημιούργησε κάτι μαγικό: Την αγάπη μας.

Τι κι αν πέρασε χειμώνας; Στην καρδιά μου, είναι πάντα άνοιξη. Μου χαμογελάς,κι αν τύχει να ‘χει κάπου κάπου κανένα μαραμένο λουλουδάκι, ξαναζωντανεύει!Ο κόσμος είναι όμορφος. Πάντα ήταν. Απο τότε που ήρθες όμως στη ζωή μου, η ομορφιά του κόσμου για ‘μένα, ξεπέρασε κάθε όριο!

Σου έδειξα τον κήπο της καρδιάς μου. Αυτό τον κήπο, που πάντα φοβόμουν να δείξω, γιατί πίστευα πως ήταν ατσούμπαλος, αταίριαστος, παράξενος…Μα εσύ μου εξήγησες πως είναι απλά μοναδικός, κι αλλιώτικος από κάθε συνηθισμένο…Εσύ μου εξήγησες την αξία κάθε λαχταριστού καρπού και μου φανέρωσες την ομορφιά κάθε λουλουδιού.

Κι από τότε, έχεις και συ το δικό σου μυστικό κλειδί για τον κήπο μου,τον κήπο της καρδιάς μου. Είναι βέβαια κι αυτή η αίσθηση, ότι δεν φεύγεις ποτέ από ‘κει. Σαν να τον προσέχεις τον κήπο μου,σαν να θέλεις να μη μαραθεί ποτέ κανένα λουλούδι, να μην αρρωστήσει ποτέ κανένα δέντρο…

Αυτό όμως  για να λέμε την αλήθεια, είναι δική μου δουλειά. Το ξέρεις και συ,το ξέρω και γω. Μα έλα που κάποτε ξεχνάω να ποτίσω; Έλα που κάποτε ξεχνάω να περπατήσω ανάμεσα στον πολύχρωμο παράδεισο και να πάρω μια βαθιά ανάσα για να συνεχίσω; Τότε έρχεσαι πάντα εσύ. Σαν ένας υπέροχος άγγελος. Και με παίρνεις απ’ το χέρι και περπατάμε μαζί ανάμεσα στην καρδιά μου.

Και τότε μου θυμίζεις πως η ζωή είναι όμορφη και μου βρίσκεις το πιο όμορφο λουλούδι να το μυρίσω και το πιο ζουμερό φρούτο να το γευτώ… Και μου θυμίζεις έτσι, πως το μέσα μου υπάρχει, πως είναι όμορφο και δεν αξίζει να το παραμελώ στιγμή…
Μου κρατάς το χέρι σφιχτά, μου χαμογελάς, με κοιτάς και ζητάς έτσι ο κήπος μου να μη μαραθεί ποτέ…

Και γω λοιπόν, σου λέω πως σ’αγαπώ.Κι όσο σε κοιτώ,βλέπω στα μάτια σου την πιο όμορφη πτυχή του κόσμου. Και ζω με την ελπίδα πως τα λουλούδια πάντα θ’ανθίζουν,πως οι μέλισσες πάντα θα βρίσκουν γύρη, πως οι πεταλούδες πάντα θ’ανοίγουν τα φτερά τους, πως ο κόσμος δεν θα σταματήσει ποτέ να κοιτά ψηλά και ν’αγαπά, πως η άνοιξη θα έρχεται κάθε μέρα στην καρδιά…πηγή

Της Ελένης Σάββα 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Όταν αγαπάς, αλλάζεις.

Ο άνθρωπος δεν αλλάζει, λένε. Αγάπα τον άλλον με τα ελαττώματά του επίσης λένε. Κι όμως! Όταν κάποιος αγαπά, αλλάζει. Κι αυτή η αλλαγή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του.

Ναι. Προφανώς και δε μπορούμε να πλάσουμε τον Mr. Perfect. Άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν ουτοπικό, βαρετό και μονότονο.

Οι αντιλήψεις για τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο μοιάζουν συντηρητικές και απαρχαιωμένες στις μέρες μας. Όλες λίγο πολύ ονειρευόμαστε τον αλήτη με το σπινθηροβόλο βλέμμα, τα κοφτά λόγια, που δε σηκώνει πολλά-πολλά. Το «παράξενο παιδί που μεγάλωσε μέσα στην αλητεία», μα που θ’ αλλάξει για χάρη μας. Τον άντρα που ξεχείλιζε από αυτοπεποίθηση και γούρλωσε τα μάτια όταν άκουσε: «Αν δε γουστάρεις μην πάρεις τηλέφωνο. Δεν έγινε και τίποτα».

Κι εκεί ακριβώς είναι που σκάλωσε. Γιατί είχε μάθει να τις θεωρεί όλες δεδομένες. Τον βλέπουμε να χορεύει έξω από το ρυθμό που είχε συνηθίσει να του παίζουν και μας αρέσει. Ας το παραδεχτούμε. Όλες αυτόν ψάχνουμε. Τον τύπο που δεν ήθελε δεσμεύσεις και τώρα μας κρατά το χέρι στο σινεμά, που δεν έδινε λογαριασμό σε κανέναν και τώρα θέλει να συζητάμε το καθετί, που δεν είχε μείνει πιστός ούτε στη μάρκα απ’ τα τσιγάρα του και τώρα νευριάζει αν ξεκινήσουμε καινούργια σειρά χωρίς αυτόν.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Δαρβίνου, είμαστε όντα που εξελισσόμαστε κι επιβιώνουμε μέσω της προσαρμογής. Έτσι, λοιπόν, κι η σχέση για να θραφεί, να ωριμάσει και να διατηρηθεί, χρειάζεται προσαρμογή κι εξέλιξη.

Δύο διαφορετικές προσωπικότητες πρέπει να προσαρμοστούν στις τρέχουσες συνθήκες, να βρουν τρόπους να υπερνικήσουν τα εκάστοτε εμπόδια και να ανακαλύψουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας, γιατί μόνο έτσι θα επιβιώσουν στην αρένα των σχέσεων.

Η αγάπη δεν μπορεί να είναι εγωιστική και ιδιοτελής, δεν μπορεί να είναι στατική και άκαμπτη. Εκτός κι αν μας τελείωσε και δε μας νοιάζει να αγωνιστούμε γι’ αυτήν.

Ό,τι είναι ζωντανό κινείται. Ένα βήμα μπρος, κι ακόμη ένα. Μια αναποδιά και μετά πάλι πίσω. Κι ύστερα πάλι μπροστά.

Γιατί πώς θα εκτιμήσουμε την Ιθάκη αν δε γίνουμε πιο σοφοί στο ταξίδι; Πως θα κατακτήσουμε την ευτυχία αν δεν παλέψουμε γι’ αυτήν; Πώς θα μας δοθεί κάτι τόσο απλόχερα, αν το «εγώ» μας είναι τόσο μεγάλο που δεν μας επιτρέπει να δούμε πως δεν είμαστε τόσο καλοί όσο νομίζουμε; 

Είναι λάθος να προβάλλουμε ως επιχείρημα τη μοναδικότητα της προσωπικότητά μας και να δηλώνουμε ορθά, κοφτά, μάγκικα κι απόλυτα: «Έτσι με γνώρισες».

Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω να μεταμορφωθούμε σ’ έναν εξιδανικευμένο σύντροφο μόνο και μόνο για να γίνουμε αρεστοί και να γευτούμε την αποδοχή στη σχέση μας. Όχι, αυτό ονομάζεται τυφλή υποταγή σε απαιτήσεις και συμβιβασμός.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να μπουν σε καλούπια, ούτε να φτιαχτούν κατά παραγγελία. Όμως υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, όπου ο συμβιβασμός γίνεται υποχώρηση.

Όταν αγαπάς κάποιον βαθιά και ουσιαστικά αφουγκράζεσαι τις ανάγκες, τα «θέλω», τις απαιτήσεις του από σένα και προσπαθείς να γίνεις η καλύτερη έκδοση του εαυτού σου.

Μην ταράζεσαι. Είσαι ακόμη εσύ, απλά λιγάκι πιο ώριμος και συνειδητοποιημένος, ακόμη νευρικός, απλά μετράς από μέσα σου μέχρι το πέντε πριν μιλήσεις, ακόμη μάγκας και δυναμικός, απλά έμαθες να συζητάς, ακόμη με θυμώνεις, αλλά καταλαβαίνεις το λάθος σου κι έρχεσαι σαν μετανιωμένο κουταβάκι με σκυφτό το βλέμμα και μου ζητάς συγγνώμη.

Κι εγώ έχω μάθει να μη σου μιλάω όταν νευριάζεις, έχω γίνει πιο υπομονετική, λιγότερο εγωίστρια κι απόλυτη. Και ξέρεις κάτι; Σ’ αγαπάω ακόμη περισσότερο που έτσι αγαπάω πιο πολύ αυτό που είμαι.

Ποιος είπε λοιπόν ότι δεν αλλάζουμε; Αλλάζουμε γιατί αγαπάμε και αγαπάμε γιατί αλλάζουμε!  της Νιόβης Ηλιάδη.πηγή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σου έμαθα να πετάς, μου έμαθες να προσγειώνομαι. Χάσαμε κι οι δυο.

Άνθρωποι που σε χαϊδεύουν και σε αγγίζουν ταυτόχρονα  κι  ας έχει περάσει  χρόνος, χρόνια.

Οικειότητα  στα  βλέμματα, στον τρόπο  που αφήνεται  το χέρι χωρίς  ίχνος  αμηχανίας  και  δισταγμού.

Ανόητοι απολογισμοί  του μυαλού που για καιρό  βρίσκονταν  στα αζήτητα.

Δικαιωματικοί φόβοι  που  στολίστηκαν  με υποψίες κάτι γλυκόπικρες  Κυριακές.

Μεταμεσονύκτιες  ανησυχίες  που στο πρώτο στραβοπάτημα  άνοιξαν πανιά  και χάθηκαν σε ένα μαυροπίνακα με τα χρώματα του γκρίζου  και λευκού..

Τέτοιο  χρώμα είχε πάρει  ο ουρανός στην μικρή τους  άνιση μάχη.

Όλες οι εποχές μύριζαν αρώματα και το θυμητικό αναπαλαίωνε  μνήμες.!

Περίεργη η φύση του ανθρώπου. Είμαστε  μικροαστοί στα ίδια μας τα συναισθήματα. Μπλέκουμε μυαλό  και ψυχές!

Ανακάτεμα. Μπέρδεμα. Ανυπαρξία επιλεγμένη.

Χάνουμε. Κάθε μέρα όλο  κ πιο πολύ.

Στον χρόνο αναφέρομαι.

Στην στιγμή που θα περάσει  και θα την εκμεταλλευτείς ή θα την εκτιμήσεις  με το πέρας  της.

Σου είπα  πως θα ‘μαι δίπλα  σου και τελικά  δεν ήμουν.

Ήμουν αλλιώς τότε.

Που να θυμάσαι; Ήσουν αετός τότε και εγώ ήμουν η φτερούγα  σου.

Λιγότερο  απόλυτη, περισσότερο  συμπονετική. Δεδομένη,  με την σιγουριά  ενός βέβαιου  τσακίσματος μιας ψυχής που πίστευε στην πρώτη  ματιά  των ανθρώπων. Εκείνης της ματιάς που έβγαζε αλήθειες…

Εφοδιασμένη με πλούσια στολίδια ψυχής, ετοιμοπόλεμη  να στα χαρίσω. Όλα για το τίποτα, χωρίς  να περιμένω για το αν εκτιμηθούν  ή όχι.

Ήμουν αλλιώς  τότε.

Κι αν αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν και τα συναισθήματά τους.

Δράση-αντίδραση, γιατί τίποτα δεν μένει στάσιμο.

Αλλάζουμε, γιατί η εμπειρία της  στιγμής  σου έμαθε  να πονάς  και να αφήνεσαι  στο επιτρεπόμενο  όριο. Μέχρι εκεί που η σχισμή  σου επιτρέπει  να εντοπίσεις  το λάθος  σου.

Δεν είναι κατακριτέα  τα λάθη. Δικαιολογημένα  είναι. Ίσως κάποια από αυτά να ψάχνουν τους σωτήρες τους. Ίσως να μην βρεθούν και ποτέ. Δεν ξέρουν το καλό τους.

Κάποιοι  ψάχνουν στα λάθη  να βρουν άγκυρες, να  πιαστούν.

Πολλοί δοκίμασαν  λατρευτικά  αρώματα,  μα λίγο έμειναν  για να τα κάνουν  ρούχο τους.

Δεν καταλαβαίνεις, το ξέρω.

Σου έμαθα να πετάς. Μου έμαθες την επί  τόπου  στροφή. Την προσγείωση.

Πλέον λατρεύω το έδαφος. Την στέρεα  μορφή του.

Παρ’ όλα αυτά, η ευαισθησία δεν χάνεται,  γεννιέται  στην πιο απλή, ανύποπτη  στιγμή.

Δεν έπαψα να ονειρεύομαι, να θέλω να ταξιδεύω,  να αναζητώ  αέρα  και μικρές  ουσιαστικές  χαραυγές.. εκείνες  τις από κοινού  ορμώμενες.

Απλά  γίνομαι στάχτη  όταν είναι να με κάψεις  και δεν μοιάζω  με φοίνικα  που θα ξαναγεννηθεί  από τις στάχτες του.

Αδύναμη σε σημείο αδυνάτου, μόνο εκεί που επιλεκτικά  θελήσω  να αφεθώ.

Η Μαλβίνα Κάραλη είχε γράψει:” Δεν θα μπορούσα να είμαι ποτέ με έναν οικοδόμο ή γιατρό  ή πολιτικό  μηχανικό. Θα μπορούσα να είμαι μόνο με έναν άνθρωπο  που  εκφράζεται. Πρέπει  κάτι να  τον τρώει να του καίει  τα σπλάχνα”.

Μύρισε καπνός;

Χα!

Μπα. Όχι!

Εσύ πιστεύεις ότι βγαίνουν χαμένοι όσοι μιλούν κ  εκφράζονται.

Για σένα οι από επιλογής  ξεγύμνωτοι!

Μα να σου πω, τουλάχιστον  αυτοί  δεν είναι  επιφανειακοί!

Μπασμένοι  είναι και διαλέγουν το πού θα αφεθούν και πότε.

της Zoe Diam πηγή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ