Συνάντηση με τον Δάσκαλο μου μετά απο πολλά χρόνια.

Γράφει το Τσουνάμι.

Γρεβενά μια πόλη της Δυτικής Μακεδονίας στην οποία γεννήθηκα πριν από 52 χρόνια.Τα παιδικά μου χρόνια θα έλεγα ότι δεν ήταν και τόσο δύσκολα και αυτό οφείλεται στους γονείς μου αλλά και στον μεγαλύτερο μου αδερφό.Οι συνθήκες εκείνης της εποχής όμως ήταν δύσκολες, οικονομικά ίσως να ήταν χειρότερα και από σήμερα,κοινωνικά όμως υπήρχε ισορροπία η οποία πήγαζε από τους χαρακτήρες των ανθρώπων που κατοικούσαν στην πόλη και που πάλευαν για την ανάπτυξη του τόπου και την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής τους.

Παιδικά χρόνια ανέμελα με μπάλλα, κρυφτό, ψάρεμα στο Γρεβενίτη ποταμό και καλοκαιρινά μπάνια στον Βενέτικο,χειμερινές διακοπές δεν ήξερα τι είναι διότι, σκι δεν έκανα στην σημερινή γνωστή σε όλους Βασιλίτσα αλλά, στις πλαγιές της γειτονιάς μου που ήταν πάντα χιονισμένες και μάλιστα με πάρα πολύ χιόνι και αντί για τα σημερινά πέδιλα είχα για τα γιγαντιαία σλάλομ, πλαστικό τσουβάλι από λίπασμα το οποίο αφού το έβαζα κάτω και καθόμουν επάνω του περιμένοντας τον φίλο να με σπρώξει,το κρατούσα δυνατά με τα χέρια για να μπορώ να στρίβω (θέλει ειδική ανάλυση αυτή η τακτική).

Πρωινό δεν υπήρχε όπως σήμερα αλλά, φέτες ψωμί με βρεγμένη ζάχαρη ή ψωμί με λάδι και λίγο τυρί φέτα. Μεσημεριανό όμως, υπήρχε πάντοτε γιατί έτρωγα σε όποιο σπίτι της γειτονιάς μύριζε όμορφα το φαγητό που είχε κάνει η μάννα των φίλων μου (τότε όλα τα παιδιά της γειτονιάς ανήκαν σε όλους-όλα τα σπίτια ήταν ανοιχτά).Τα βράδια μετά το ποδόσφαιρο,το κυνηγητό και το κρυφτό έκανα σύσκεψη με τους φίλους μου σε ποια γειτονιά, άλλη, θα πάμε για να παίξουμε «πόλεμο» δείχνοντας σε όλους, ποιος είναι αφεντικό στην Πόλη.

Από πολιτική δεν γνώριζα τίποτα, όταν μάλιστα ένα τάνκ τον απρίλη του 67 (ήμουν 7 χρονών) ήρθε στην αλάνα του Μερά (η γειτονιά μου) όπου εκεί έπαιζα ποδόσφαιρο  έχοντας άγνοια κινδύνου, το πλησίασα, ανέβηκα στις ερπύστριες και χαιρόμουνα λες και ήταν το νέο μου παιχνίδι.Αργότερα όμως τα πράγματα άλλαξαν στην γειτονιά όταν άρχιζαν  να λείπουν οι μπαμπάδες  και όταν ρώταγα που είναι, μου λέγανε ότι με τους μπαμπάδες των φίλων μου πήγανε ψαράδες στα νησιά για μεροκάματο (τα νησιά ήταν Άγιος Ευστράτιος-Γιούρα-Ικαρία-Μακρόνησος κλπ).Όταν ο δάσκαλος δεν με έβαζε πλέον στην ομάδα του σχολείου να παίζω ποδόσφαιρο (αν και παικταράς) τον ρωτούσα γιατί,και με απαντούσε με αυστηρό ύφος (ευτυχώς που δεν με έδερνε με τον χαρακα,διότι φημίζονταν γι αυτό) ότι παιδιά αριστερών δεν έχουν θέση στην ομάδα και ας πρόσεχα που είχα τέτοιον πατέρα, εγώ αντιδρούσα λέγοντας του , μα δάσκαλε ο παππούς μου (της μητέρας μου ο πατέρας) είναι παππάς και μάλιστα από το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης αυτός απαντουσε:Ασε Δημητράκη αυτός είναι από άλλο σόι και λέγεται αλλιώς (τότε κατάλαβα τι σήμαινε για κάποιους αριστερός αφού την ίδια οικογένεια την διαχώριζαν).

Και έρχεται το σήμερα και συναντάω τον δάσκαλο μου τυχαία στην πλατεία των Γρεβενών να πίνει το τσαγάκι του (όντας σε μεγάλη ηλικία) και αφού τον αναγνώρισα τον ρώτησα μόνο τούτο (σεβόμενος τα χρόνια του)

Γιατί;;Δάσκαλε γιατί;;; Απάντησε…έτσι ήταν τότε Δημητράκη άστα …έτσι ήταν τότε..τι να σου πω ότι… αν δεν τα έκανα αυτά θα ήμουνα και εγώ ψαράς στα μακρονήσια…Τον κοίταξα αποσβολωμένος ,καθόλου θυμωμένος για τα όσα τράβηξα από αυτόν όχι μόνο εγώ αλλά και οι φίλοι μου της γειτονιάς (βλέπετε έιχαμε και δεύτερο μειονέκτημα,είμασταν πρόσφυγες) και του είπα: σε Ευχαριστώ Δάσκαλε που με μόρφωσες, με βοήθησες να πάρω τις βάσεις για να σπουδάσω και να αποκατασταθώ επαγγελματικά και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.Εφυγα πριν προλάβει να με απαντήσει για τις ευχαριστίες, μόνο και μόνο γιατί φοβόμουν μήπως και αρχίσουν μέσα μου οι αμφιβολίες για την ευχαρίστηση, λόγω της θύμησης των παλιών γεγονότων.Πηγαίνοντας σε παρακείμενο καφέ και αφού ειδοποίησα τον συμμαθητή μου Μπάμπη να έρθει (των ιδίων βιωματικών συνθηκών και αυτός λόγω πατέρα αριστερού) συντάξαμε μία ευχαριστήρια επιστολή προς τον δάσκαλο μας και αφού μάθαμε από φίλους την διεύθυνση του σπιτιού του, την αποστείλαμε ταχυδρομικά.Ποτέ δεν περίμενα ότι μετά από τόσα χρόνια θα συναντούσα εν ζωή τον δάσκαλο μου.Σήμερα οι συνθήκες είναι διαφορετικές και αυτό το γεγονός το αναφέρω μόνο και μόνο γιατί η οικογένεια μου με έμαθε να αποτίω τον απαιτούμενο σεβασμό στους θεσμούς και για μένα ο δάσκαλος μου ήταν θεσμός

.Εξω βρέχει και η ατμόσφαιρα είναι κρύα, ευκαιρία λοιπόν για ένα τσιπουράκι με τους παλιούς φίλους και συμμαθητές αρκεί να μην συναντήσουμε και άλλους..θεσμούς.!

Γρεβενά 30-10-2012