του Χρίστου Καλλίτση*
Το χρήμα από μόνο του, το χρήμα ως αυτοσκοπός είναι μάλλον αυτοκαταστροφικό. Ο λαός λέει ίσως πιο απλά πως το χρήμα χαλάει τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος μάλλον δεν έχει ανάγκη από το να συγκεντρώνει χρήμα αλλά, από το να παραμένει λογικός και να δίνει νόημα στη ζωή του μέσα στον κόσμο που τον περιβάλλει. Το χρήμα χρειάζεται ίσως ως εργαλείο για τη διευκόλυνση των μεταξύ ανθρώπων συναλλαγών για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που τους είναι απαραίτητα. Το νόημα της ζωής ίσως δεν βρίσκεται στο χρήμα αλλά στην επίτευξη της εξέλιξης της λογικής συνύπαρξης ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση που τη γέννησε και την περιβάλλει.
Η παράσταση «ΡΙΤΤΕΡ, ΝΤΕΝΕ, ΦΟΣ» παρουσιάζεται εδώ και λίγες μέρες και για δύο ακόμη βδομάδες στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Ράνια Οικονομίδου, Άννα Κοκκίνου και Δημήτρης Καταλειφός. Το θεατρικό έργο του 1982 είναι του αυστριακού συγγραφέα Τόμας Μπέρνχαρντ, η μετάφραση στα ελληνικά της Ιωάννας Μεϊτάνη και η σκηνοθεσία έγινε από τους ίδιους τους ηθοποιούς και τον Πάνο Παπαδόπουλο. Οι ερμηνείες και των τριών ηθοποιών είναι έως και εξαιρετικές, πολύ καλά ισορροπημένες μεταξύ τους και απορροφούν τον θεατή στην ιστορία της παράστασης.
Η ιστορία της παράστασης είναι ιδιαίτερα επίκαιρη και συνάμα διαχρονική. Από μία σκοπιά αναπτύσσεται το στοιχείο του παράλογου: του να υπάρχει η συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και λιγότερους ανθρώπους και όλο και περισσότεροι να είναι εκείνοι που οδηγούνται στο να ζήσουν σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι που συγκεντρώνουν τον πλούτο αντί να ελευθερώνονται από αυτόν γίνονται σκλάβοι του. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι οδηγούνται σε ανήθικες πράξεις, επιχειρούν να φτιάξουν ένα δικό τους κλειστό κόσμο χωρίς ηθικά διλήμματα αλλά, επειδή κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, οδηγούνται στην αυτοκαταστροφή (νεκρολατρεία). Η λύτρωση από αυτή τη δυσάρεστη έως τραγική πραγματικότητα μπορεί ίσως να επέλθει με το να σβηστεί η προσκόλληση αυτών των ανθρώπων στην ωραιοποίηση του παρελθόντος τους. Παράλληλα στη λύτρωση της σύγχρονης κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας μπορεί να συμβάλλει μετά την κάθαρση η αποκόλληση από τη μεγαλομανία.
Τα σκηνικά, τα κουστούμια, ο φωτισμός, η μουσική της παράστασης «ΡΙΤΤΕΡ, ΝΤΕΝΕ, ΦΟΣ» όλα είναι άρτια και το σχεδόν γεμάτο θέατρο Καλαμαριάς στο τέλος της παράστασης επιδοκίμασε θριαμβευτικά τους ηθοποιούς.
Μέσα από την αυθόρμητη επιτυχία τέτοιων έργων διακρίνεται ίσως πως το ποθούμενο από τον κόσμο είναι πλέον η αλήθεια και η αποκόλληση από τον παιδισμό και την αποβλάκωση που προκαλούν η καθημερινότητα της τηλεόρασης και των λοιπών χειραγωγούμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Φαίνεται επίσης πως οι καλλιτέχνες που τόσο αναζητούνται «γιατί δεν κάνουν κάτι για ν’ αλλάξει η ζωή μας» και να γίνει ανθρώπινη, κάνουν μέσα από το έργο τους πράγματα. Εμπνέονται από τα γεγονότα και δίνουν τις απαντήσεις τους με σεμνότητα και ειλικρινή αφοσίωση. Χρειάζεται μάλλον να τους αναζητούμε και να εμπνεόμαστε κι εμείς από αυτούς, ώστε με εργαλεία την αλήθεια και την αλληλεγγύη να φτάσουμε κάπου καλύτερα από το σήμερα.
Στην ιστορία της παράστασης πάλι ο τρελός είναι αυτός που λέει την αλήθεια. Ε, λοιπόν μάλλον δεν είναι τρελός αυτός που λέει την αλήθεια, αλλά οι υπόλοιποι που θέλουν να τον φιμώσουν και δεν αντιλαμβάνονται πως προς το συμφέρον το κοινό και το ατομικό είναι σχεδόν πάντα η αλήθεια, η οποία και μένει.
Συνδέοντας ακόμη περισσότερο την παράσταση με την επικαιρότητα μπορούμε να κάνουμε την πρόταση να την παρακαλουθήσουν οι βουλευτές, δήμαρχοι και λοιποί κρατικοί αξιωματούχοι του Νομού Θεσσαλονίκης … ίσως να τους οδηγήσει σε ένα γόνιμο προβληματισμό, ο οποίος θα ήταν προς το όφελος του δημόσιου συμφέροντος. Αν οι κρατικοί αξιωματούχοι αφαιρέσουν λίγο από το χρόνο που παρακολουθούν τηλεόραση μπορούν να κερδίσουν τρεις ώρες χρήσιμες γι’ αυτούς και για εμάς και να τις αφιερώσουν σε μία αφυπνιστική και διαφωτιστική θεατρική παράσταση.
δημοσιογράφος - σκηνοθέτης
* Από τους διαλόγους του θεατρικού έργου «ΡΙΤΤΕΡ, ΝΤΕΝΕ, ΦΟΣ» του Τόμας Μπέρνχαρντ.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου